... αρνητές παρελάσεων ...
Δ. Βυθούλκας
Δ. Γαλάνης
***
*
«Κύριε, εγώ δεν θα κάνω παρέλαση!»
*
Μαθητές αρνούνται να «περπατήσουν χωρίς λόγο», «άσκοπα και κουραστικά», σε «επιδείξεις στρατιωτικής πειθαρχίας»
Oλο και μικρότερης ηλικίας μαθητές αποφασίζουν να μην κατέβουν με το τμήμα του σχολείου τους στην παρέλαση. Το... έργο, κατά την έκφραση που χρησιμοποιούν στη δική τους αργκό, τους θυμίζει άλλες εποχές, δεν καταλαβαίνουν τη σκοπιμότητα που υπηρετεί, εν ολίγοις δεν τους λέει τίποτε. « Εδώ οι περισσότεροι μαθητές, ακόμη και όσοι παρελαύνουν περήφανα, δεν γνωρίζουν τι συνέβη την 25η Μαρτίου του 1821, που εορτάζουμε την ερχόμενη Πέμπτη, ή την 28η Οκτωβρίου του 1940 », λέει ο Δημήτρης Νικολαΐδης, πρωτοετής φοιτητής σήμερα, ο οποίος έκανε την πρώτη και τελευταία του παρέλαση πριν από... κάμποσα χρόνια, στην Γ΄ Δημοτικού!
Η εθνική εορτή πλησιάζει και η συζήτηση φουντώνει στα σχολεία της χώρας. Κάποτε ήταν οι αλλοδαποί μαθητές - σημαιοφόροι. Σήμερα πυκνώνουν οι πιτσιρικάδες που δεν επιθυμούν να συμμετέχουν στην παρέλαση, ανοίγοντας ξανά την κουβέντα για το θέμα. Οι... αρνητές έχουν πλέον «συμμάχους» σε αυτή την απόφαση τους γονείς τους, οι οποίοι τους υποστηρίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη: «Εχουν κρίση για να αποφασίζουν μόνα τους αν θα πάρουν μέρος ή όχι στις παρελάσεις» λένε οι περισσότεροι, όπως η μητέρα της Χρύσας και του Ιάσονα.
*
Χρύσα και Ιάσων
*
Η Χρύσα είναι μόλις 9 ετών. Πηγαίνει στην Δ΄ Δημοτικού, σε σχολείο της Θεσσαλονίκης. Αν και μικρή, πριν από λίγες ημέρες ενημέρωσε τη μητέρα της ότι δεν θέλει να συμμετάσχει στην παρέλαση: « Δεν περπατάω χωρίς λόγο» δήλωσε ορθά κοφτά, εξηγώντας ότι «δεν μπορεί να βρει νόημα στις παρελάσεις. Είναι άσκοπο και κουραστικό». Το ανακοίνωσε ήδη και στο σχολείο της και όπως λέει δεν συνάντησε καμία αντίδραση από δασκάλους και συμμαθητές.
Τα δύο τελευταία χρόνια παρακολουθούσε τον 15χρονο σήμερα αδελφό της Ιάσονα, μαθητή της Γ΄ Γυμνασίου πια, να μην πηγαίνει στις παρελάσεις. Ο νεαρός μιλώντας στο «Βήμα» δηλώνει «αντιμιλιταριστής» και ότι από την αρχή του Γυμνασίου αρνείται να παρελάσει . «Είναι μια επίδειξη στρατιωτικής πειθαρχίας από μαθητές και παραπέμπει σε εποχέςόπου δεν υπήρχε ελευθερία λόγου και έκφρασης», ενώ όπως σημειώνει υπάρχει και το οικονομικό ζήτημα: «Στη σημερινή εποχή που ο κόσμος αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, σε μια περίοδο κρίσης, δεν είναι σωστό να γίνονται δαπανηρές εκδηλώσεις». Ο Ιάσονας δεν είναι ο μοναδικός από το σχολείο του που δεν θα παρελάσει. Αλλοι πέντε συμμαθητές του από την ίδια τάξη δεν θα συμμετάσχουν στην παρέλαση.
Η μητέρα τους κυρία Ελεάννα Ιωαννίδη στηρίζει την απόφαση των παιδιών της και τονίζει ότι «θεωρώ αντιπαιδαγωγικές τις παρελάσεις επειδή επιβάλλουν πειθαρχία στρατιωτικού τύπου, κάτι που δεν μπορούν να κατανοήσουν τα παιδιά». Στόχος είναι, συμπληρώνει, τα παιδιά να απολαμβάνουν αυτό στο οποίο συμμετέχουν και να το κατανοούν, όχι να λαμβάνουν μέρος επειδή... «έτσι πρέπει».
*
Οι εκπαιδευτικοί
*
«Τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί έντονος προβληματισμός για το αν οι παρελάσεις βοηθάνε στην ανάπτυξη της ιστορικής συνείδησης των μαθητών» τονίζει το μέλος του διοικητικού συμβουλίου της ΟΛΜΕ Θέμης Κοτσιφάκης. «Κατ΄ αρχήν έχουν έντονο στρατιωτικό χαρακτήρα και εκτός αυτού συμβάλλουν στο να αναπτύσσονται οι διακρίσεις - οι ψηλοί και οι κοντοί, οι Ελληνες και αλλοδαποί κτλ. Ισως έπρεπε να αντικατασταθούν με άλλες μορφές εκδηλώσεων, που πρέπει να γίνονται στο σχολείο με τη συμμετοχή των μαθητών, οι οποίες θα τους βοηθούν να αποκτήσουν ιστορική γνώση και να επικεντρώνονται στα συμπεράσματα που θα μπορούσε να βγάλει κάποιος σήμερα από το ιστορικό αυτό γεγονός» τονίζει ο κ. Κοτσιφάκης. Σημειώνει επίσης ότι: «Στην πραγματικότητα η συμμετοχή των μαθητών δεν είναι υποχρεωτική. Βέβαια υπάρχουν περιστατικά, κυρίως σε μικρές κοινωνίες, που ασκούνται κάποιες έμμεσες πιέσεις προς τους μαθητές, αλλά αυτές αποτελούν μάλλον την εξαίρεση».
Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και το κείμενο που υπογράφουν μέλη του Συλλόγου Διδασκόντων του 1ου Πειραματικού Δημοτικού Σχολείου Θεσσαλονίκης με τίτλο «Ανακοίνωση για την επιβολή συμμετοχής του σχολείου μας στην παρέλαση». Οι εκπαιδευτικοί επισημαίνουν ότι υπήρξε «άνωθεν επιβολή συμμετοχής του σχολείου στην παρέλαση για δεύτερη συνεχή χρονιά» και προσθέτουν ότι «η μαθητική παρέλαση (και μάλιστα στρατιωτικού τύπου) δεν αντέχει ούτε τη στοιχειώδη κριτική προσέγγιση από οποιαδήποτε σύγχρονη παιδαγωγική σκοπιά, καθώς όλα στην παρέλαση παραπέμπουν σε παιδαγωγικούς αρχαϊσμούς στρατιωτικού τύπου. Για αυτό και όλη η προετοιμασία είναι μια ξεκομμένη δράση στον χώρο του σχολείου».
---
Σημ.: η εικονογράφηση έγινε με ευθύνη της Stavrovelonias
Οπότε, στα πρόθυρα της χρεοκοπίας, συνεχίζουμε ακάθεκτοι να αγοράζουμε υποβρύχια, μαχητικά, τανκς, ραντάρ, πυραύλους, ό, τι έχουν ανάγκη να πουλήσουν οι σύμμαχοί μας, κι ό, τι εμείς δεν έχουμε ανάγκη να αποκτήσουμε. Κι έτσι, σύμφωνα με την έκθεση του Ινστιτούτου Ερευνας Διεθνούς Ειρήνης της Στοκχόλμης, είμαστε η πρώτη, ναι, η πρώτη από όλες τις χώρες της Ευρώπης αλλά και της Κεντρικής Ασίας σε εισαγωγές συμβατικών όπλων, με ποσοστό 17,1%· δεύτερη και καταϊδρωμένη η Τουρκία, το ποσοστό της οποίας είναι μόλις 10,8%. Δυστυχώς, ωστόσο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των κυβερνήσεών μας, της μιας μετά την άλλη, είμαστε μόλις πέμπτοι παγκοσμίως στις εισαγωγές όπλων, με ποσοστό 4%. Ξεπερνάμε βέβαια και πάλι την Τουρκία (όγδοη, με 3%), ισοβαθμούμε με το εν πλήρει ειρήνη διάγον Ισραήλ, επιτρέψαμε όμως, από ειρηνιστικό πάθος, να μας ξεπεράσει η Κίνα που πρωτεύει, η Ινδία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Νότια Κορέα.
Τον Νοέμβριο του 1989, η οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα, με τη συναίνεση όλων των κομμάτων, εξήγγειλε τα παρακάτω οικονομικά μέτρα: ανατιμήσεις σε τιμολόγια ΔΕΚΟ, αυξήσεις τιμών και ειδικών φόρων κατανάλωσης κατά 20-30% σε καύσιμα, τσιγάρα και ποτά, έκτακτη εισφορά 5% στα μεγάλα εισοδήματα.
Μικρομεσαίοι επιχειρηματίες και έμποροι, αυτοαπασχολούμενοι επαγγελματίες, μικροϊδιοκτήτες, καταστηματάρχες, τεχνοκράτες πάσης φύσεως (δικηγόροι, μηχανικοί), ανώτερα στελέχη επιχειρήσεων, τραπεζών και χρηματιστηριακών εταιρειών συγκρότησαν μετά το 1980 αυτό που πολιτικά προσδιορίζουμε ως τη νέα μεσαία τάξη της χώρας. Είναι αυτή που άλλοτε με νόμιμα και άλλοτε με παράνομα μέσα, πότε με χαριστικό τρόπο και σχεδόν πάντα μη πληρώνοντας φόρους, κέρδισε προνόμια, χρήματα και ανέσεις.
Στήριξε όλες τις ελπίδες του στην τηλεόραση. Αυτό έβλεπε τόσα χρόνια, μια κάμερα να μπαίνει στις ζωές των ανθρώπων και να τις αλλάζει, ακριβώς όπως έκανε η καλή νεράιδα στη ζωή της Σταχτοπούτας. Τα ριάλιτι έπεισαν ότι μπορούν να μετατρέψουν την κολοκύθα σε χρυσή άμαξα. Εχει περάσει μια δεκαετία από το βράδυ εκείνο που ο φαλακρός προκριθείς στο «Βig Βrother» αναποδογύρισε το τραπέζι για να πανηγυρίσει τη νίκη του και τα ελληνικά ριάλιτι καταγράφουν ένα θύμα τους. Αυτοκτόνησε παίκτης από τον «Εφιάλτη στην κουζίνα». Το μαγαζί του στο Κερατσίνι δεν πήγαινε καλά, οπότε φώναξε το κανάλι για να τον σώσει.
Δεν πειράζει, η μικρή οθόνη μοιράζει δόσεις αισιοδοξίας. Κάνει καθέναν που ζει σε ένα κανονικό σπιτάκι να νιώθει καλύτερος από αυτόν που κοιμάται στα πατώματα. Και αν κάποιος είναι μόνος στο σπιτάκι του, δεν νιώθει αποκομμένος αφού τόσος και τόσος κόσμος ψάχνει για ταίρι δημόσια.
Μετά την Ιρλανδία και τους 46 ιερείς που ξεμπροστιάστηκαν για πράξεις στο διάστημα 1975-2004, πήραν σειρά η Αυστρία και η Ολλανδία. Είναι παράξενο το πώς απελευθερώθηκαν τα θύματα και αποφάσισαν να περιγράψουν τα μαρτύρια των παιδικών χρόνων παρακάμπτοντας τη δικαστική οδό. Για τους περισσότερους το έγκλημα έχει παραγραφεί, όμως αποφάσισαν να πάρουν μέρος στην καταγγελία, συμμετέχοντας σε ένα είδος ομαδικής ψυχοθεραπείας. Προ ολίγων ημερών ήλθε η σειρά της Γερμανίας, όπου αποκαλύπτεται ότι ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ΄ έχει τη φωλιά του λερωμένη, τουλάχιστον σύμφωνα με όσα επιτάσσει το Δίκαιο. Οταν ήταν ακόμη καρδινάλιος στο Μόναχο, έδωσε άφεση αμαρτιών σε παιδεραστή ιερέα. Αντί να τον στείλει στον ανακριτή για τις καταγγελίες που τον βάρυναν, τον δέχτηκε στην αρχιεπισκοπή του. Η αλλαγή περιβάλλοντος δεν θεράπευσε το κουσούρι και ο παπάς βίασε ένα παιδί ακόμη. Δεν μπορεί να πει κανείς ότι ο βιασμός έγινε με τις ευλογίες του Πάπα, όμως αποδεικνύεται από τις έρευνες ότι η Εκκλησία έκανε τα πάντα για να κουκουλώσει όλες τις περιπτώσεις κακοποίησης.
Η αγωνία τους να φαίνονται αγνοί, άγιοι, καθαρμένοι, τους οδήγησε στο δεύτερο επίπεδο του εγκλήματος, τη συγκάλυψη. Δεν έπρεπε επ΄ ουδενί να μιλήσουνκαι έτσι έπραξαν. Ακόμη και τώρα η μουγγαμάρα είναι η επίσημη θέση σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας. Δεν ξέρουμε αν οι καρδινάλιοι επαίρονταν αναμεταξύ τους για τα κατορθώματά τους, όμως είχαν βρει ένα modus vivendi. Τόσα χρόνια θεωρούσαν ότι οι μεταθέσεις των αμαρτωλών από ενορία σε ενορία επαρκούσαν ίσως και λίγο φραγγέλιο για να τιμωρηθεί η σαρξ. Το ερώτημα είναι πού βρίσκονταν οι Αρχές των κρατών που σήμερα εκπλήσσονται. Δεν υπήρχαν εισαγγελείς, δεν υπήρχαν υπουργοί, δεν υπήρχαν κοινωνικοί λειτουργοί για να σταματήσουν τις κακοποιήσεις; Επί δεκαετίες η Καθολική Εκκλησία καπέλωνε τους κρατικούς θεσμούς. Ονόμαζε «αμαρτία» πράξεις που στα δικαστήρια αντιμετωπίζονται ως «εγκλήματα» και έτσι ξεμπέρδευε από τους λαϊκούς.
Είναι δύσκολο να πει κανείς ότι τα επιφωνήματα, και μάλιστα τα μονοσύλλαβα ή δισύλλαβα, έχουν γλωσσική πατρίδα· το «όπα», λ. χ., έτυχε να το ακούσω δυο-τρεις φορές προ ημερών παρακολουθώντας μια βραζιλιάνικη ταινία στην τηλεόραση. Εχει πάντως το γούστο του το γεγονός ότι με το «όπα» επαναλαμβάνεται ό, τι έχει ήδη συμβεί με το «κέφι» ή το «γλέντι», να παρουσιάζουμε δηλαδή σαν πειστήρια ελληνικότητας και σαν στοιχεία της φυλετικής μας ταυτότητας λέξεις ξένες. Οτι το «κέφι» και το «γλέντι» είναι τουρκογενή (χωρίς αυτό να μειώνει σε τίποτε την προ πολλού αποκτημένη και εμπεδωμένη ελληνικότητά τους) είναι ευρύτερα γνωστό, έστω και απωθημένο. Αλλά τουρκικό είναι και το «όπα», όπως διαβάζω στο Λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη: είναι επέκταση του «οπ» που προέρχεται από το τουρκικό hop (= μπρος, πήδα), όπως και το επίσης οικείο μας «όπαλα», που γεννήθηκε από το τουρκικό «hoppala». Σαν να λέμε δηλαδή, στον «εθνικό ύμνο» μας «Οπα όπα τα μπουζούκια, / όπα και ο μπαγλαμάς, / της ζωής μας τα χαστούκια / με το γλέντι τα ξεχνάς» (δημιούργημα του Βίρβου και του Μπιθικώτση), έχουμε πέντε ξενόφερτες λέξεις: τέσσερις τουρκικές (όπα, μπουζούκι, μπαγλαμάς, γλέντι) και το πιθανώς αραβικό χαστούκι. Ε, και;
Ιδού πάντως πεδίο δόξης λαμπρό για τους εφευρέτες ελληνικότητας: να ανακαλύψουν ότι και το «όπα» είναι αρχαιοελληνικότατης καταγωγής, κι αν όχι από το «ευοί ευάν», έστω από το ναυτικό κέλευσμα «ωόπ», που το πρωτοσυναντάμε στους «Ορνιθες» και τους «Βατράχους» του Αριστοφάνη. Αφού ανακάλυψαν ότι το γηπεδικό «όλε» βγαίνει κατευθείαν από το ομηρικό «ούλε», με το «όπα» θα δυσκολευτούν; Εδώ δεν δυσκολεύτηκαν οι διάφοροι κόλακες να ζητωκραυγάσουν υπέρ της ΕΡΤ που φέτος εδέησε να οργανώσει με σχετικά μικρό κόστος τον προγιουροβιοζινικό διαγωνισμό. Δηλαδή τι; Θα υμνολογούμε κι όσους κάνουν επιτέλους το αυτονόητο και το υποχρεωτικό και παίρνουν (προσωρινά φοβάμαι) κάποια απόσταση από τους σπάταλους προκατόχους τους, που είχαν αναγάγει τη Γιουροβίζιον σε μείζον εθνικό στοίχημα και όραμα; Οπα, ρε παλικάρια, όπα.
Τρίτον, έπειτα από σχεδόν τέσσερις δεκαετίες στασιμότητας, οι αφρικανικές οικονομίες αναπτύσσονται με γοργούς ρυθμούς. Το ΑΕΠ της ηπείρου αυξανόταν στο διάστημα 2004-9 με μέσους ετήσιους ρυθμούς υψηλότερους από 5%. Σύμφωνα με τις προβλέψεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το 2010, οκτώ αφρικανικές οικονομίες θα είναι ανάμεσα στις 20 ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες του κόσμου, ενώ οι επενδύσεις στην Αφρική έχουν τις υψηλότερες αποδόσεις στον κόσμο. Σχεδόν όλες οι αφρικανικές χώρες περιόρισαν τα ελλείμματα και ήραν τους περιορισμούς στις ξένες επενδύσεις. Με την εξαίρεση της Ζιμπάμπουε, ο πληθωρισμός είναι χαμηλός και οι δασμοί έχουν μειωθεί σημαντικά. Το 2008, 72 δισεκατομμύρια δολάρια ξένων επενδύσεων εισέρρευαν στην ήπειρο, μια τεράστια αύξηση σε σχέση με τα 9 δισεκατομμύρια το 2000. Χάρη στην ανάπτυξη δημιουργείται μια μεσαία τάξη. Υπολογίζεται ότι 300 εκατομμύρια Αφρικανοί διαθέτουν πλέον ένα μέσο εισόδημα που ξεπερνά τα 2.400 δολάρια τον χρόνο. Οι εικόνες των παιδιών που πεινούν σε μια ήπειρο που υποφέρει από αυταρχικά καθεστώτα και βίαιες συγκρούσεις αφορούν λίγες χώρες και ορισμένες περιοχές της ηπείρου. Υπάρχει και μια άλλη Αφρική, αποτελούμενη από πολυτελή γραφεία σε ουρανοξύστες και από δρόμους που ασφυκτιούν από την κυκλοφορία.
Το πρώτο εργατικό σωματείο στην Αίγυπτο ιδρύθηκε από Έλληνες εργάτες, από τους οποίους οι περισσότεροι κατάγονταν από την Κέρκυρα, το 1872, με τίτλο «Αδελφότης των Εργατών».
Στο μπεστ σέλερ του Νταν Μπράουν η φυσιογνωμία με τα μακριά κόκκινα μαλλιά στα δεξιά του Ιησού δεν είναι ο Ιωάννης, αλλά η Μαρία Μαγδαληνή που παρουσιάζει μάλιστα μια καταπληκτική ομοιότητα με την κεντρική γυναικεία μορφή του πίνακα «Η Μαντόνα των Βράχων» του Τισιανού. «Τα χαρακτηριστικά μπορεί να δείχνουν κάπως θηλυπρεπή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι απεικονίζεται μια γυναίκα, πόσω μάλλον η Μαρία Μαγδαληνή» λέει ο διευθυντής του τμήματος Αναγεννησιακής Ζωγραφικής της Πινακοθήκης Ουφίτσι στη Φλωρεντία Αντόνιο Νατάλι.
Βρέθηκε λοιπόν η σορός του Τάσσου Παπαδόπουλου και λύθηκε και το δεύτερο κυπριακό μυστήριο μετά τη δολοφονία του εκδότη Άντη Χατζηκωστή. Σε καμιά από τις δύο υποθέσεις δεν κρύβονταν πολιτικά κίνητρα, μολονότι «έγκυρες» αναλύσεις παρέπεμπαν σε ξένους πράκτορες ή ντόπιους υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν. Κακοποιός του κοινού ποινικού μητρώου ήταν ο εγκέφαλος της τυμβωρυχίας, τηλεπαρουσιάστρια και μέτοχος του καναλιού κατηγορείται για τον φόνο. Δυστυχώς, η ταυτότητα των δραστών διέψευσε τους θιασώτες θεωριών συνωμοσίας. Όμως δεν πτοήθηκαν. Όταν κάποιο σενάριο για μυστικές υπηρεσίες και ξένα κέντρα καταρρέει με πάταγο, συνεχίζουν με το επόμενο. Άφθονες οι επιλογές: πρόσφατα, διεθνείς κύκλοι απεργάζονταν την άλωση του ελληνισμού με πολιορκητικό κριό ένα δελτίο αστυνομικής ταυτότητας χωρίς θρήσκευμα. Ο ελληνισμός επιβίωσε, οπότε το τέλος του μετατέθηκε για τη μέρα που θα αρχίσει να αποδίδεται μαζικά η ελληνική ιθαγένεια σε μετανάστες.